| تبليغات | X |
|
نه کَفن نه تـور نه قُنـداق...نه...هیچ لِباس سِپـیدی اَندازه ی تَنم نیست!
|
|
و شعرهایم فاحشهاند، لطفا ساکت، بوی کریهِ شهــوتِ ناتمامتان، از زهدانِ تاریک دختـــرک احساسم، هنوز هم شنیدنیست... ______________ بعد از آنکه من رفتم ، به درک! می خواهد کسی کاغذ پاره های مرا بخواند،می خواهد هفتاد سال سیاه نخواند... ______________ خدا را می ستایم که جهان را آفرید به احــمقانه ترین شکل ممکن...! ______________ راستش را بگــــو دست هایت را مشت کرده ای که یه دیواره ی دوســـتت دارم ٍکدام زن بکوبی؟؟! ______________ متاسفانه من خــر نیستم عزیـــزم! می اندشم و طغیان میکنم....پس هســ ــتم ______________ در زیر آسمانی زندگی میکنـم که تنهـــا مرگــ به مساوات تقــسیم میشود ______________ از وقتـــی که تصمیم گرفتم نبینم خیــــلی چیزها را دیدم...! ______________ این غریــبه ها هی اسم مرا با جـــانم های لحن تو صدا میزنند.. ______________ گاهی وضع جوریست که دیگر دستم به جایی نمیرسد،آدمی که تو گه بغلته به به و چه چه نداره..به هر حال فضولی به شما نیومده که من چه غلطی میکنم!! ______________ می دانـــــی... میدانـی چرا بند نمی آید این باران؟! خــدا از خجالت آب شـــده...! ______________ با تلنگری زنده میشوم بــاز با تلنگری ویـــران بــاز دست برنمیدارد از انگـــولک کردن من این جهـــان تلنگری! ______________ هروقــــــت دلتنگ تو باشم برای چشــــم هایم ســـــیب میخورم!! ______________ بیـــا و عشـــق را فرامــوش کن میخواهم میـــان بازوان تو بمیـــرم! ______________ دلم می خواست لای آدم ها،مثل ورق های بازی جوری بر بخورم که کسی نفهمد چه خالی هستم... ______________ گل یا پوچ؟دستت را باز نکن، حسم را تباه مکن بگذار فقط تصور کنم که در دستانت برایم کمی عشق پنهان است... ______________ با آمدنت غافلگیرم کن ،مثل حرکت جنینی در زهدان پیرزنی یائسه... ______________ چون فشار سرما به مثانه سردی تو مرا مبرا میکند... ______________ هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود بر نخواست که من به زندگی نشسته ام... ______________ .... ArcHives اردیبهشت 1391 بهمن 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 LinkS اِهــ ــدای زنـــــدگــ ــــی شــ ــاهیــن نجـــ ـــــفی
Ðe$igNER
MOZHGAN 
|
ای خداي بزرگ چیزي توي جيب هایم پنهان نمي كنم
در بوی نارنجی پیرهنت تاب میخورم,بیتاب میشوم و دنبال دستهات میگردم
در جیبهام میترسم گمت کرده باشم در خیابان به پشت سر وا میگردم و از تنهایی خودم وحشت میکنم. بی تو زندگی کنم یا بمیرم؟ نمیدانم تا کی دوستم داری,هرجا که باشد,باشد هرجا تمام شد اسمش را میگذارم آخر خط من. باشد؟ بی تو زندگی کنم یا بگردم؟ همین که باشی همین که نگاهت کنم مست میشوم خودم را میآویزم به شانهی تو. با تو بمیرم یا بخندم؟ امشب اسبت را میدزدم رام میشوم آرام,مبهوت عاشقی کردنت . با تو اول کجاست؟ با تو آخر کجاست؟ از نداشتنت میترسم از دلتنگیت از تباهی خودم همهاش میترسم وقتی نیستی تباه شوم. بی تو اول و آخر کجاست؟ واژه ها را نفرین می¬کنم و آه می کشم در آیینه¬ی مه¬آلود پر از تو می¬شوم بی چتر. من بی تو یعنی چی؟ غمگین که باشی فرو میریزم..مثل اشک نه مثل دیوار شهر که هر کس چیزی بر آن به یادگار نوشته است. تو بیشتر منی یا من تو؟ در آغوشت ورد میخوانم زیر لب و خدا را صدا میزنم آنقدر صدا میزنم که بگویی: جان دلم!
و تو نیستی
مثل عکس ماه کاسه چشمهام را از حضور لبخندت لبریز میکنم لبخندت مالِ چشمهای من؟ نمیدانم از دلتنگی عاشقترم یا از عاشقی دلتنگتر! فقط میدانم در آغوش منی بی آنکه باشی و رفتهای بی آنکه نباشی... تشنهام و تو نیستی مثل آب باران گودی کمرم را با نوازش دستهات پر میکنم تا از خشکسالی نبودنت زنده برهم دستهات مالِ کمر من؟
این خانه به سبک اروپایی ساخته شده
هیچ صدایی از دیوار هایش عبور نمی کند حتی اگه پیانو بزنم؟ حتی اگه پیانو بزنی حتی اگه داد بزنم؟ حتی اگه داد بزنی به یکی از اتاق ها می روم و از ته دل گریــه می کنم یکی در می زند: بیا این آب قند را بخور... "نه" گفتــن تو...
خواهش میکنم بلند«نه» نگو «نه» در نگاه تو است «نه» در نماندنت «نه» در رفتن تو است «نه» در نبوسیدنت فقط بلند "نه" نگو بگذار هنوز خیال کنم بادها برای من میوزند...
سهم من از تمام زندگی
نانی نبود که هرشب زیر بارانی ات به خانه می آوردی چیزهای زیادی می خواستم و فرصتی که آن ها را با تو بگویم...
پیش از تـــ ــولّد...!
من نوشت:منو از وسط تا کن ،گوشه هامو روی هم بذار، بعد خیلی یواش طوری که نفهمم بذارم لای ِ یه کتاب ، بعد رو پیشخون ِ یه مغازه ایی ،تو تاکسیه یه بابایی ،تو مترویی ، خونه ی رفیقی چیزی جام بذار.. من ِ من بد جوری درد میکنه چیز نوشت:دوست دارم برم دم پنجره از اون فحشایی بدم که واج ارایی صامت ک داره هنوز نوشت: و ما هنوز هم وقتی به چیزهای خوب فکر میکنیم، آن قدر به آفتاب زل میزنیم تا عطسه یمان بگیرد...... دیدی......صبر اومد!! عشق نوشت:آخ که چقدر خریدن پاک کن خوبه آخ که من چقدر به طرز بی شرمانه ای عاشق تمام پاک کن های دنیام کمک نوشت:به یک عدد کپسول اکسیژن با رنگ قرمز متالیک،صفر،شاسی با بیمه ی یک ساله، برای ادامه ی زندگی نیازمندیم از دارنده تقاضا میشود، با آن ما را خاموش کند روزگار نوشت:ذهن درد این روزها با هیچ پیروکسیکامی آرام نمیشود حتی اگر آجر داغ و کیسه ی آب گرم هم به کمک بشتابند ذهنمان از جا در رفته است... مهره های ذهنمان جابجا شده اند..پنجم و ششم دوست داشتن نوشت:دوست داشتم یه "هاروکی موراکامی" توی خونه داشتم عصرها چایی دم میکردم و صداش میزدم : هاروکی چایی حاضر ِ و اون میگفت : روی فصل آخر کتاب دارم کار میکنم ، صب کن الان میام پیش از روز تولد نوشت: پا میشم یه چایی برای خودم میریزم... یه لیوان پر میگم : دستت درد نکنه،هل ریختی توش ،لیوانشم از هموناست که دوست دارم...یه لیمو هم گذاشتی کنارش.. مممم.. و خودم جواب میدم: نوش جان.. چای و تا ته سر میکشم : من چقدر خوشبختم... چای لیوان دسته دار هل لیمو به محض اینکه چایی تموم بشه و دوباره زل بزنم به پنجره و دوباره غم بیاد تو دلم.. به خودم میگم : یه لیوان دیگه برام میریزی؟ - آره.لیوانت و بده و دوباره : من دوباره خوشبخت شدم چای لیوان دسته دارهل لیمو و هی خوشبختی مو نو میکنم.. .. و تا آخر شب هی چای میخورم و هی خوشبخت میشم و هی میرم دستشویی و هی زانوم درد میگیره اما خودم یه لیوان دیگه برام میریزه و میگه: بهتر از وجب کردن اتاق و شمردن ِ آدمایی ِ که از اون پایین هی رد میشن و هی تمومی ندارن و هی از این لبخند الکونیا بهت تحویل میدن و هی به هم تنه میزنن و هی از هم عذرخواهی نمیکنن و هی تولد هم و فراموش میکنن و هی با هم نیستن و هی به دنیا میارن و هی نمیمیرن و هی تف میکنن روی زمین و هی...
کافه ای قراضه
ذهنی ارزان نوشابه های بدونِ گاز همیشه گم می شود جای لب هایت بر گردنم میان کبودی های کوچک وبزرگ... من خلق نشدم که عروسک تو باشم برایش تربیت شدم. این را نه لخته های قرمز ، که موهای سیاه و لب های صورتی ام می گویند...
بیهوده می کوشی که
بد باشی وقتی بدی اینقدر به چشمهایت نمی آید بیهوده از من میگریزی وقتی آنقدر خودِ توام که مرا نمی بینی بی سبب مرا انکار میکنی حالا دیگر من فصلی از تاریخ ِتوام حتی اگر تاریخ را قوم پیروز قلم بزند...  این روزها
در خوابــهایم تصویری است كه مرا می ترساند تصویری از ریسمانی آویخته از سقف زنــی آویخته از ریسمان پشت به من و ایـن را فقط من میدانم و من كه می ترسم برش گردانم ...
خاطراتت دور میشوند
کوچک میشوند دور تــر کوچکتــر خاطره ات دختری پنج ساله میشود که یک روز در پارک برای همیشه گمش کردم...  تَوهم ِ پوسیده ی نجابتی با اصالت
بر بستری از عفاف من بودم : زنی برهنه ، پای ظرف شویی ناشتایی ِ مَردم را می دادم با دندان های مادر بزرگم ، در دهانم...! 
دروغ که میگویی
چشم هایت پر از پسر بچه میشود دروغ که میگویی یک چیز کنج مردمکت مهربانی ام را تحریک میکند تا برای پسربچه ی چشمهایت شکلات و پنجره بیاورم تا بی ترس سرزنش شیشه ها را بشکنی بین بازی هیــچ میدانستی دروغ که میگویی چه چشم های عزیزی توی صورتت داری...؟!
 هنوزبا توست زنی كه از خواب بلند پنجره ها می پَرد و شب ها لباسی را بغل می كند كه خالیست و كابوس های زنی تكانش می دهد كه كودكی اش را جویده و شبانه مغزش را در كاسه ای بالای سرش می گذارد شَلیته می پوشد ومی رقصد وسوگند می خورد « هرگز دست هایم به چیدن هیچ سیبی نرسیده هیچ درختی سیب نداده هیچ جنگلی درخت ندارد هیچ سرزمینی جنگل ، وتنها پاهای زنی خوابگرد مرا دنبال تو می كشاند» من همان زنــ ــم می بینی ؟ زمین گردتر از آنست كه هر بار پشت سر می گذاری ام پیش رویت نباشم و هر گاه درها را به هم می كوبی برایت چای نریزم...! برای بدست آوردنت نمی جنگم ! به تكدی قلبت هم نمی آیم ..! دوستـــت دارم !! فارغ از داشتنت
|
